Karty przełęczy pieszych
Pięć kontrastowych przejść pieszych
Od wapiennych ścieżek skalnych po subarktyczne szkockie doliny i wysokie zlodowaciałe granice, tych pięć tras pokazuje różnorodność europejskich przełęczy pieszych.
Przełęcz Gemmi
2,314 m · Oberland Berneński / Valais
TrasaKandersteg ↔ Leukerbad (przez Daubensee)
Stopień trudnościSAC T2 (szlak górski)
Dystans / Podejścieok. 16 km / +1,150 m (lub skrócone kolejką linową)
SezonKoniec czerwca – październik
Odnotowana w archiwach rzymskich i średniowiecznych, przełęcz Gemmi łączy niemieckojęzyczne doliny Berna z term Valais. Z Kandersteg ścieżka wspina się obok Spittelmatte i przecina surową, pofałdowaną przez wiatr kotlinę Daubensee, gdzie wapienne płaskowyże zastępują górskie pastwiska. Na południowym krańcu płaskowyż kończy się nagle stromą, 600-metrową ścianą skalną nad Leukerbad; historyczna ścieżka wykuta w skale z lat 40. XVIII wieku schodzi zygzakiem po półkach zabezpieczonych poręczami, oferując jedną z najbardziej czytelnych w Europie lekcji reliefu górskiego.
Col de la Seigne
2,516 m · Francja / Włochy
TrasaLes Chapieux ↔ Val Veny (Courmayeur)
Stopień trudnościSAC T2 (wyraźnie oznakowany szlak Tour du Mont Blanc)
Dystans / Podejścieok. 15 km / +970 m z Les Chapieux
SezonKoniec czerwca – wrzesień
Stałe podejście Doliną Lodowców, obok Ville des Glaciers i schroniska Refuge des Mottets, nagradza cierpliwych wspinaczy nagłym architektonicznym widokiem. Przekroczenie dawnej granicy celnej do Włoch odsłania całą długość Val Veny, u stóp granitowych filarów Mont Blanc i Aiguille Noire de Peuterey. Ponieważ zejście na wschodzie prowadzi obok bagnistej równiny Lac Combal, warto mieć solidne obuwie i wybierać wczesne popołudnie, gdy nad grzbietem zbierają się letnie burze.
Fenêtre d'Arpette
2,665 m · Valais, Szwajcaria
TrasaChampex-Lac ↔ Dolina Trient
Stopień trudnościSAC T3 (wymagający szlak górski)
Dystans / Podejścieok. 14 km / +1,200 m
SezonLipiec – połowa września (bez śniegu)
W przeciwieństwie do szerokich pastwiskowych przełęczy, Fenêtre d'Arpette to wąska granitowa szczelina, do której prowadzi stroma droga przez pola głazów i luźną morenę. Wędrowcy wchodzący z doliny d'Arpette potrzebują pewnego kroku i podparcia rękami na ostatnim skalistym odcinku, zanim zobaczą lodowiec Trient zwieszający się nad doliną. Przy mokrej pogodzie lub świeżym letnim śniegu bezpieczniejszą alternatywą jest niższy szlak na pastwisko Bovine, łączący te same dwie wioski.
Lairig Ghru
835 m · Cairngorms, Szkocja
TrasaAviemore (Rothiemurchus) ↔ Braemar (Linn of Dee)
Stopień trudnościSurowy, odludny szlak / pole głazów na grzbiecie
Dystans / Podejścieok. 31 km / +600 m
SezonMaj – październik (poza tym wymagana zimowa turystyka wysokogórska)
Skromna wysokość szczytów skrywa powagę najsłynniejszej szkockiej przełęczy na przejście całej trasy. Lairig Ghru przecina między Ben Macdui a Braeriach, prowadząc przez granitowy płaskowyż wystawiony na sztormy znad Atlantyku, bez żadnych dróg pośrednich. Pools of Dee leżą w zdradliwym zagłębieniu wypełnionym głazami, które znacznie spowalnia marsz, a schrony awaryjne, takie jak Corrour Bothy, są przeznaczone wyłącznie dla osób potrzebujących schronienia lub prowadzących zaplanowane wyprawy górskie, a nie dla przypadkowych turystów. Nawigacja za pomocą mapy i kompasu jest obowiązkowa, gdy chmury opadają na wrzosowiska i piargi.
Przełęcz Theodul
3,295 m · Szwajcaria / Włochy
TrasaZermatt (Trockener Steg) ↔ Breuil-Cervinia
Stopień trudnościTrasa wysokogórska po lodowcu (T4+ / alpinizm F)
Najważniejsza cechaAktywne przejście przez lodowiec Theodul i schronisko Rifugio Teodulo
WyposażenieRaki, uprząż, lina, szkolenie z lodowców lub przewodnik
Od epoki żelaza używana przez kupców przewożących towary między Valais a doliną Aosty, przełęcz Theodul pozostaje jedną z najwyżej położonych przełęczy w Alpach, którą regularnie się przekracza. Dziś jej północne zbocze nadal przecina aktywny lód lodowcowy, gdzie w ciągu lata co tydzień zmieniają się kanały wód roztopowych i ukryte szczeliny. Turyści bez przeszkolenia w poruszaniu się po lodowcu powinni skorzystać z usług certyfikowanego przewodnika górskiego UIAGM z Zermatt lub Cervinii, zamiast traktować obrzeże terenu narciarskiego jak zwykłą ścieżkę piesza.